Karanlığın içinde bir çocuk,korkuya bağlanmış,şarkı söyleyerek kendi kendini teskin ediyor.Adımlarını şarkısına uydurmuş,yürüyor.Kaybolmuş,sığınmaya çalışıyor bir yerlere ya da minik şarkısıyla iyi kötü yönünü bulma çabasında.

Şarkı kaosun bağrındaki istikrarlı ve sakin,istikrarlaştırıcı ve sakinleştirici bir merkezin eskizi gibi.Çocuk şarkı söylerken bir yandan da sıçrıyor olabilir,yürüyüşünü hızlandırıp yavaşlatıyor olabilir.

Ama şarkının kendisi zaten bir sıçrama:kaostan kaosun içindeki bir düzenin başlangıcına sıçrıyor,her an paramparça olabilir.

Ariadne’nin ipinde daima bir titreşim vardır,Orpheus’un şarkısında da.